لکنت زبان

لکنت زبان عمدتا و بطور کلی جز در موارد استثنایی در دوران خردسالی آغاز شده و یک پدیده خاص دوران کودکی است. معمولا از سنین 2 تا 4 سالگی شروع می‌شود. لکنت زبان از مهمترین و متداولترین اختلالات تکلمی است. در سنین 6 تا 7 سالگی نیز که مصادف با زمان آغاز مدرسه می‌باشد به لحاظ ویژگیهای عاطفی و سازگاری اجتماعی خاص این دوره موقعیت مناسبی است برای بروز لکنت زبان در میان کودکانی که بیشتر مستعد چنین اختلالی می‌باشند. گاهی از موارد در دوران بلوغ نیز افرادی که قبلا به نحوی لکنت زبان داشته‌اند دچار لکنت زبان می‌شوند.

در واقع سن، شرایط و ویژگیهای بلوغ نیز احتمالا در تغییر شکل یا تشدید لکنت موثر است. لکنت زبان در میان پسران بیشتر از دختران است و در بررسی‌ها و تحقیقات مختلف نسبتی در حدود 70 درصد برای پسران و 30 درصد برای دختران ذکر گردیده است. بسیار دیده‌ایم که بعضیها به هنگام صحبت، لکنت زبان دارند؛ یعنی زبان‌شان بر سر برخی از حروف گیر می‌کند. با چنین افرادی باید با ملایمت رفتار کرد؛ ولی متاسفانه عده‌ای هستند که کند زبانی را دستاویز شوخی و ریشخند می‌پندارند. کندی زبان در جایی پیش می‌آید که دستگاههای تکلم انسان دچار پاره‌ای از تشنج‌هاست؛ از اینرو ادای کلمات ناگهان به مانع برخورد می‌کند و پیوسته مکثی در میان صحبت روی می‌دهد. به هنگام چنین رویدادی معمولا انسان حرفی را که روی آن مکث ایجاد شده است، چندبار تکرار می‌کند.

انواع لکنت

لکنت کلونیک یا حالت تکراری در بیان کلمه

در این نوع از لکنت زبان کودک یک سیلاب از کلمه‌ای را (که معمولا اولین سیلاب کلمه را) با سرعت و تشنج تکرار می‌کند. مثلا کلمه پدر را چنین بیان می‌کند. : پ پ پ پدر

لکنت تونیک یا توقف در تلفظ

در این حالت در فعالیت عضلات تلفظی چند ثانیه توقف و سکون بوجود می‌آید و کودک دچار وقفه در تلفظ و ادای کلمه همراه با فشار، کوشش و حرکات خاصی است. کودک مبتلا به این لکنت برای ادای کلمه شدیدا به خودش فشار می‌آورد و پس از لحظاتی سکون بطور ناگهانی و با تشنج کلمه را ادا می‌کند.

مراحل مختلف لکنت

کودکانی که دچار لکنت زبان هستند معمولا و از بدو پیدایش لکنت تا مرحله نهایی مراحل مختلفی را به شرح زیر می‌گذراند.

لکنتی که کودک پذیرفته است

کودک در این مرحله متوجه می‌شود که برخی از حروف و کلمات را بطور غیرطبیعی تکرار می‌کند. اما به نظر می‌رسد که نگران حالت گویایی خودش نیست. کودک از این که اختلال تکلمی دارد ناراحت نبوده و رنجی نمی‌برد و کوششی هم برای رفع آن نمی‌نماید. در این مرحله،‌ لکنت کودک معمولا همراه با اختلالات تنفسی و یا علایم و عوارض بیماری نمی‌باشد. نوع لکنت کودک در این مرحله بیشتر از لکنت تکراری است و به همین دلیل در این حالت برنامه‌های گفتار درمانی موثر است.

لکنتی که کودک در برابر آن عکس العمل نشان می دهد (لکنت پس رانده)

بتدریج که کودک بزرگ شده و دامنه مکالمات وسیع تر می‌شود به واسطه رفتار‌های خاص و فشارهایی معمولا از سوی همسالان، والدین و معلمان متوجه کودک می‌شود، که کودک بطور قابل توجهی با تعجب و گاه همراه با دلسردی نسبت به چگونگی اختلالات گویایی خود عکس العمل نشان می‌دهد. مثلا به محض اینکه برخی از اعضای فامیل و نزدیکان و اطرافیان کودک متوجه می‌شوند که او لکنت دارد، رفتارها و واکنش‌های مختلفی نشان می‌دهند. وی این واکنشها را درک کرده و بالطبع عدم اطمینان و تنش عضلانی او بیشتر می‌شود.

لکنت پیچیده و شدید

بتدریج که حرکات و رفتار ضمنی همراه با لکنت به صورت غیر ارادی ظاهر می‌گردد، شدت لکنت افزایش می‌یابد. به نحوی که کودک نسبت به همه موفقیتها و به همه کلمات و همه اصواتی که با عدم روانی و سلامت او در صحبت توام می‌شوند، حساسیت و نگرانی پیدا می‌کند. در این شرایط لکنت خود، روز به روز پیچیده تر و شدیدتر می‌شود. بطوری که هر چقدر بیشتر نسبت به موفقیتها، کلمات و جملات از خود نگرانی و ترس نشان می‌دهد، لکنت او بیشتر می‌شود و هر چقدر لکنت او بیشتر می‌شود نگرانی و ترس او از شرایط و موقعیتها و کلمات و اصوات افزایش می‌یابد

 

 

.

علل لکنت

در واقع دلایل بروز لکنت زبان در کودکان ، تا کنون بطور دقیقی روشن نشده است. اما آنچه که تا حدودی مشخص است، آن است که لکنت نمی‌تواند علت واحدی داشته باشد. بلکه همواره معلول علت بدنی ، عاطفی ، اجتماعی و یا ترکیب این عوامل است. بسیاری از افرادی که لکنت زبان دارند دچار بعضی از ناراحتیهای عصبی و ناسازگاری‌های اجتماعی هستند. اما تشخیص اینکه آیا اینگونه ناراحتیهای روانی علت لکنت زبان است و یا لکنت خود حاصل حالات و فشارهای ناشی از اختلالات روانی است، بسیار مشکل است. در بعضی از مواقع لکنت ربان ممکن است حاصل نارساییها و اختلالات دستگاه عصبی باشد و یا در مواردی نیز لکنت زبان از زمان کودکی در اثر بعضی ناهنجاریهای خفیف فیزیولوژیکی پدید می‌آید.

روشهای اصلاح و درمان لکنت زبان

امروزه از روشهای مختلفی برای اصلاح ، درمان و بازپروری اختلالات گویایی و لکنت زبان استفاده می‌نمایند. از جمله این روشها می‌توان به موارد زیر اشاره کرد.

روشهای زبانی یا تلفظی

برای انجام این عمل بهترین هماهنگی‌ها بین حنجره ، گونه‌ها ، زبان و لب‌ها لازم است؛ اما همین که در این هماهنگی خللی ایجاد شود، زبان به لکنت می‌افتد. پیش از سن 4 یا 5 سالگی به‌ندرت معلوم می‌شود که کودک لکنت زبان دارد. کندی زبان بر اثر اختلال‌های بدنی یا برآشفتگی‌های عاطفی، در انسان رشد می‌یابد. گویا بتوان در پاره‌ای موارد ، کند زبانی را از راه آموزش برطرف کرد؛ یعنی به شخص مبتلا آموخت که چگونه آهسته آهسته چیزی را بخواند؛ آهسته آهسته و با توجه خاص به حرف زدن خود ، سخن بگوید و هر هجایی را با کمال دقت ادا کند.

همچنین به وی می‌آموزند چگونه به هنگام بند آمدن زبانش ، تنفس خود را تنظیم کند. بر اثر مطالعه درباره صوتها یا ترکیب صوتهایی که چنین مشکلی را فراهم می‌آورند، به پاره‌ای از تمرینهای مرحله‌ به مرحله‌ای ، برای خواندن دست یافته‌ایم که با انجام آن می‌توان تا حدود زیادی بر مشکل «کند زبانی» چیره شد. به هر حال ، درمان لکنت ‌زبان باید بوسیله متخصص انجام گیرد. این نکته نیز بسیار قابل توجه است که نباید مبنای عاطفی را در کند زبانی نادیده گرفت

 

.

روش دو جانبه یا مکمل

در این روش به بازپروری و پرورش جنبه‌های دوگانه فکری و زبانی اهمیت فراوان داده می‌شود. این روش بیشتر در مورد کودکان 3 تا 7 ساله استفاده می‌شود و معمولا نتایج ثمر بخشی دارد. هدف این روش در واقع پرورش دوگانه‌ای از قدرت و صحت تفکر ، قدرت و صحت بیان است. به عنوان مثال برای نیل به این منظور به کودک می‌آموزند که افکار خود را اصلاح و روشن دریابد، فقط افکار واضح و روشن خود را به زبان جاری نماید و کلمات و جملات را دقیق و رسا بازگو نماید.

روشهای روان درمانی

این روشها بویژه در مورد افرادی که دچار کشمکش‌های عاطفی و اختلالات روانی عصبی هستند بکار می‌رود. روش روان درمانی برای کودکان سنین پایین ثمر بخش نمی‌باشد.

روش دارو درمانی

برخی اعتقاد دارند که یکی از عوامل لکنت تنش‌ها و اضطراب و هیجانات عاطفی است. لذا داروهای آرام بخش می‌توانند تا حدودی کودک را از اضطراب و هیجانات عاطفی به دور داشته و در نتیجه لکنت زبان او را تقلیل دهند.

رفتار درمانی

یکی دیگر از روشهای متداول و نسبتا جدید در اصلاح و بازپروری لکنت زبان روش تغییرات و اصلاحات رفتاری می‌باشد. نظریه مدافعان این روش در این است که یکی از علل لکنت زبان کودک رفتارهای سازش نایافته و یا ناهنجار اوست. لذا در این روش سعی بر اصلاح رفتارها و بالطبع تقلیل لکنت زبان کودک است.

روش خود درمان گری

این روش که در واقع می‌تواند نوعی روش رفتار درمانی نیز تلقی شود، بر این اساس استوار است که فرد لکنتی با انگیزه قوی و ایجاد تغییرات لازم در زمینه بازخوردها و نگرشهایش نسبت به لکنت خود به برنامه‌ای منظم ، مشخص و بطور جدی و مصمم تلاش کند که اختلال گویایی خود را اصلاح کند

 

.

درمان لکنت زبان
تا به امروز درمانهای گوناگونی برای لکنت ارئه شده است و برخی از روش ها تا حد زیادی این اختلال را بهبود بخشیده اند . گفتار درمانی می تواند مانع از تبدیل لکنت به یک معضل شود . بنابراین توصیه می شود چه کودکانی که تازه علائم لکنت در آنها پدیدار شده و چه بزرگسالانی که مبتلا به لکنت می باشد حتما تحت نظر یک پاتولوژیست گفتار قرار گیرند .

درمان های داروئی
داروهای بسیاری در درمان و کنترل لکنت زبان تاکنون مطرح شده و مورد بررسی قرار گرفته اند و در بسیاری از نقاط دنیا مورد مصرف داشته اند ، لیکن با توجه به پیچیدگی علت لکنت و مناطق درگیر شونده آن در سیستم عصبی ، تاکنون هیچ داروئی که تاثیر اساسی داشته باشد و بتواند بر روی تمامی افراد مبتلا به لکنت و انواع لکنت اثر داشته باشد یافت نشده است و برخی از داروها فقط به صورت مقطعی و کوتاه مدت در برخی افراد توانسته است لکنت راکمی کنترل کند . ولی با توجه به عوارض جانبی داروها بر روی کل بدن فرد ، مصرف آنها به طور پیوسته و طولانی توصیه نشده است .

درمان از طریق دستگاه P.F.F
در سال های اخیر دستگاهای الکترونیکی جدیدی برای کاهش و از بین بردن لکنت ارائه شده اند که موفقیت خوبی نیز بدست آورده اند . دستگاه P.F.F یکی از این دستگاه ها می باشد که دارای اثرات درمانی بیشتری است .این دستگاه لمنت را بدون نیاز به آموزش خاص یا درمان اضافی ، با حفظ سرعت طبیعی گفتار و بدون ایجاد تغییر در تلفظ صداها به میزان 70 تا 80 درصد کاهش می دهد .

ـ این وسیله با تاثیر بر سیستم شنوایی و بخش پردازشگر شنیداری در مغز با ایجاد تغییراتی ظریف بر روی صدای فرد منجر به کاهش انقباضات در عضلات ناحیه حنجره و تار های صوتی شده در نتیجه فشار کمتری به عضلات حنجره وارد می آید . و این مسئله باعث کاهش تنش در اندام های گویایی شده و همچنین اضطراب فرد را در موقعیت های استرس زا کاهش می دهد .

با استمرار در استفاده از این دستگاه بصورت روزانه و پیوسته به تدریج فرد الگوی مناسب و اتوماتیک گفتاری را فرا گرفته و بهبودی پدیدار می شود . باید دانست که لکنت یک مشکل ارتباطی رفتاری نیز می باشد ، بنابراین بهبودی آن نیازمند تغییر در الگوهای ارتباطی و حالات و رفتار های فرد و در نتیجه در روش زندگی است .
بررسی های انجام شده بوسیله اسکن مغزی مشخص کرده که کاهش مشخصی در حین لکنت در فعالیت منطقه پردازشگر مرکزی سیستم نوایی در مغز ایجاد می شود .(wu,1995;fox,1996;Ingham,1997)

با استفاده از الکتروانسفالوگرافی (EEG) و اسکن مغزی مشخص شد مه استفاده از این دستگاه باعث تصحیح فوری فعالیت غیر طبیعی مغز در هنگام لکنت زبان می گردد (Kalinowsk;1997)به طور کلی هر محرک صوتی می تواند منجر به افزایش جریان خون در ناحیه پردازشگر مرکزی سیستم شنیداری در مغز شود . پردازشگر شنیداری یکی از سریعترین عملکردهای مغز است و قادر است وقایع اتفاق افتاده در چند هزارم ثانیه را تشخیص دهد و این عملکرد یصورت غیر آگاهانه است . مناطق کنترل آگاهانه مغز که شامل منطقه پردازشگر گفتار و زبان می باشد خیلی آهسته تر عمل می کند و تاخیرهای بیش از یکصد هزارم ثانیه بر روی آن تاثیر گذار است . ( Shea,1993 )

تاخیری در حدود پنجاه هزار ثانیه می تواند بوسیله مرکز پردازشگر شنیداری و مناطق تلفیق کننده تشخیص داده می شود ، اما این میززان توسط منطقه پردازشگر زبان و گفتار قابل شناسایی نیست در نتیجه باعث می شود که جریان خون در این مناطق افزایش یافته و منجر به تصحیح جریان خون غیر طبیعی که در حین لکنت در این نواحی پدید می آید بشود و نهایتا بر روی گفتار و نظم حرکات عضلات مرتبط با گفتار اثر می گذارد .تاخیر کوتاه ایجا شده نمی تواند توسط مناطق زبانی و مناطق آگاهانه شناسایی شود و در نتیجه باعث از هم گسیختگی گفتار نمی شود . اساسا افزایش اطلاعات حسی می تواند منجر به پیشرفت کنترل حرکتی گفتار شود .

در پژوهش انجام شده توسط Braun و همکارانش در سال 1997 بر روی جمعی از افراد مبتلا به لکنت زبان مشخص شد که فعالیت در مناطق پردازشگر شنیداری و حس عضلات کاهش یافته است و برخی محققین نتیجه گرفتند که در لکنت در اثر کاهش فعالیت پردازشگرهای حسی می باشد و نتیجتا موجب کاهش انتقال اطلاعات از مناطق حسی به مناطق گفتار و زبان می شود . دستگاه P.F.F با استفاده از افزایش انتقال اطلاعات باعث بهبود لکنت زبان می شود .

درمان از طریق دستگاه Rhs ) Rhythmic speech )
در بسیاری از بیماران مبتلا به لکنت و اختلالات گفتاری با منشا عصبی عضلانی استفاده از یک وسیله ریتم ساز می تواند سرعت گفتار را به حد مطلوب برساند.
همچنین می توان در فراگیری نوای گفتار ، تکیه ، آهنگ ، لهجه و حتی یک زبان جدید آن را مورد استفاده قرار داد . هر فردی با داشتن این دستگاه که توسط متخصصین گفتار درمانی بر اساس ارزیابی و تشخیص اولیه وی مختص او تنظیم گردیده ، می تواند کنترل مناسبی روی سرعت ، وضوح و بلندی گفتارش پیدا کند و توانمندیهای گفتارش را به محدوده طبیعی نزدیک نماید . کودکان مبتلا به اختلالات تولیدی و تاخیر در رشد گفتار و زبان و کودکان مبتلا به نقائص شنیداری از جمله افرادی هستند که از این دستگاه سود خواهند برد زیرا با این دستگاه می توانند ریتم کلامی را یاد گرفته و با آموزش توجه و تمرکز آنها بهتر می شود .

بیماران دیزآرتری به علت ضایعات و ضربات مغزی ، سکته مغزی و بیماریهایی مانند پارکینسون و همچنین بیماران مبتلا به آفازی و آپراکسی و افرادی که گفتار تند و دستپاچه دارند و دچار اشکال اساسی در سرعت گفتار شده اند ، با تمرین با این دستگاه می توانند سرعت و وضوح و بلندی گفتار خود را به حد مطلوب برسانند . اساس کارکرد این دستگاه ، نظم بندی کلمات و شروع راحت در ابتدای تولید گفتار به سبب تاثیر بر کشش واکه ها و هجابندی گفتار است .زیرا فرضیه ها بر این اصل استوارند که ریتم ساز به علت آهسته کردن سرعت گفتار می تواند باعث کاهش سرعت گفتار لکنتی ها شود . از طرف دیگر صحبت کردن به صورت هجایی به علت کم شدن برنامه فعالیت برنامه ریزی حرکتی پیچیده مغز باعث گفتار روان تر می گردد . موزون شدن گفتار تحت تاثیر دستگاه ریتم ساز هم از عوامل دیگر کاهش لکنت م یباشد .

در طی بررسی که استیو در 1997 انجام داد ، مشخص شد که صحبت کردن با دستگاه ریتم ساز باعث ا زبین رفتن لکنت در حد 100 درصد در نمونه های مورد مطالعه اش شده است و این حالت عنگامی اتفاق می افتند که دستگاه روی 90 هجا در دقیقه تنظیم شده بود . کاربرد دیگر این دستگاه استفاده در مراکز تخصصی و استودیوهاست که در آموزش سخنرانان ، هنر پیشه ها ، بازیگران تئاتر و گویندگان تلویزیون و رادیو استفاده می گردد .این افراد می توانند با کمک این دستگاه اصوات خنثی ( مثل اِاِاِ در میان کلام ) به میان اندازی صداها ( مثل ِاِم ، اوهوم و … ) من من کردن حین گفتار را کاهش داده و حذف می نماید .

 

لکنت زبان در کودکان در سنین مختلف دیده می شود. این موضوع دلایل مختلفی دارد. در این حالت کودک یک کلمه را تکرار یا بخشی از آن را می کشد. راه حل های زیادی برای درمان آن وجود دارد ، که در این مطلب به معرفی چند راه حل برای آن می پردازیم.

علل و راه حل لکنت

همه ما تجربه بروز اختلال در گفتار به صورت وقفه یا گیر، تکرار کلمه یا بخشی از آن یا کشیده شدن بیش از اندازه تولید برخی اصوات را داشته ایم…

وقتی میزان این اختلال ها آنقدر زیاد می شود که روند طبیعی گفتار، آسیب می بیند به طوری که شنونده واکنش غیرعادی از خود نشان می دهد و به دنبال آن گوینده نیز دچار نگرانی و احساسی منفی به خود می شود، دیگر با روان نبودن طبیعی گفتار مواجه نیستیم بلکه با پدیده ای پاتولوژیک به نام «لکنت» روبرو هستیم.

گفتار، فرایند پیچیده ای است که از ایده پردازی در ذهن شروع و با حرکت های همزمان و هماهنگ تعداد بسیار زیادی از عضلات لب ها، زبان، حلق، حنجره، دیافراگم و عضلات قفسه سینه تکمیل می شود.

 

 

نشانه های لکنت

واضح ترین علایم لکنت، همان وقفه هایی است که در روند گفتار روی می دهد. مکث های ناخواسته، گیر و بروز انقباض در عضلات لب ها، زبان یا تارهای صوتی حنجره، تکرار غیرعادی هجایی از یک کلمه و کشیدن یک صامت یا مصوت از شایع ترین علامت ها هستند ولی علایم لکنت به این موارد ختم نمی شود. ترس از بیان برخی کلمات و جایگزین کردن کلمه ای دیگر، اجتناب از صحبت کردن در برخی موقعیت ها، توسل به حرکات جبرانی مانند فشار آوردن به لب ها، بستن چشم ها، مشت کردن دست ها و منقبض کردن عضلات بدن و … از دیگر نشانه های لکنت هستند. اینها حرکت هایی هستند که فرد تصور می کند، می تواند به کمک آنها از وقفه ای که در فرایند گفتار روی داده است، خلاص شود. حال آنکه این رفتارها خود باعث تشدید لکنت و پیچیده تر شدن درمان آن می شوند.

 

 

ماهیت لکنت

هیچ کودکی اولین کلمه ها را با لکنت بیان نمی کند. لکنت معمولا بین ۲ تا ۵ سالگی و پس از آنکه کودک دوره ای از رشد طبیعی گفتار را سپری کرد، بروز می کند. اگرچه بیشتر خانواده ها ترسیدن یا ضربه عاطفی به کودک را عامل اصلی لکنت می دانند، ولی ترس یا ضربه های روحی به تنهایی نمی توانند باعث ایجاد لکنت شوند. تقریبا علت ۶۰ درصد موارد لکنت یک اختلال ژنتیکی و خانوادگی است. روان نبودن گفتار کودک نتیجه ناهماهنگی توانایی های ذهنی با قابلیت های حرکتی اوست.

اینکه کودک سعی دارد ایده هایش را همانند بزرگسالان در قالب جمله های طولانی و پیچیده جمع آوری و به سرعت بیان کند در حالی که مهارت لازم را در این زمینه ندارد و هنوز مناطق حرکتی مغزش رشد کافی ندارند، به بروز اختلال های گفتاری می انجامد.

اگر روان نبودن گفتار شدید باشد یا خانواده و اطرافیان کودک در مورد آن نگران شوند و کودک در محیطی پرتنش و پراسترس رشد کند، احتمال تشدید اختلال در گفتار و تبدیل آن به لکنت افزایش می یابد. در واقع، لکنت محصول مجموعه ای از علل فیزیولوژیک (اختلال در نیمکره مغز)، ژنتیک (زمینه ژنتیکی)، عاطفی(هیجان های شدید) و خانوادگی (انتظارات نامعقول، حساسیت های مفرط، سختگیری های تربیتی) و استرس های محیطی است و نمی توان فقط یک علت واحد برای آن ذکر کرد.

 

 

درصد شیوع

تقریبا ۱ درصد از جمعیت بزرگسالان جامعه، لکنت زبان دارند و تعداد مردهای دچار لکنت زبان ? برابر تعداد زن هاست. در کودکان، میزان شیوع حدود ۵ درصد است. این مساله بدان معناست که ۸۰ درصد کودکان مبتلا بهبود می یابند و فقط۲۰ درصد تا بزرگسالی با این مشکل دست?وپنجه نرم می کنند.

 

 

راهکار چیست؟

نقش خانواده ها و مداخله زودهنگام آ نها در بهبود و پیشگیری از انتقال لکنت به دوره بزرگسالی بسیار مهم است بنابراین اگر کودکتان مبتلا به لکنت زبان است:

هرگز او را به دلیل لکنتش سرزنش نکنید.

با حوصله به گفته هایش گوش دهید و هنگام صحبت، سرعت خود را پایین بیاورید.

محیطی آرام و دور از استرس برایش فراهم و سعی کنید نگرانی و اضطرابتان را به او منتقل نکنید.

با مشاهده اولین علایم لکنت، به یکی از متخصصان گفتار درمانی مراجعه کنید.

 

 

اگر بزرگسال هستید…

درمان افرادی که در بزرگسالی همچنان دچار لکنت هستند، فرایندی طولانی و تدریجی است. اگرچه داروها می توانند در کاهش اضطراب مبتلایان به لکنت موثر باشند ولی متاسفانه تاکنون هیچ دارویی که تاثیر ماندگار و دائمی در بهبود لکنت داشته باشد، شناخته نشده است بنابراین درمان بر پایه اصلاح الگوهای نادرست گفتاری و سازماندهی مجدد سیستم عصبی برای کنترل موفق گفتار استوار است. گفتار درمانگران به شما می آموزند:

چگونه سرعت گفتارتان را کنترل کنید.

هنگام صحبت عضلات خود را منقبض نکنید و گفتاری به دور از فشار و تقلا داشته باشید.

بر ترس خود غلبه و دیدگاهتان را در مورد باور های غلطی که طی سالیان زیاد در اثر برخورد های نامناسب خانواده، همسالان و سایر افراد جامعه در شما شکل گرفته، اصلاح کنید.

 

 

درمان دارویی ندارد

لکنت یک بیماری هزار چهره است که علل بسیار متنوعی دارد و درمان دارویی هم ندارد. در این میان، نقش اراده و انگیزه بیمار در درمان آن بسیار پر رنگ جلوه می کند. کسی که می خواهد بر لکنتش غلبه کند، باید پر تلاش و پیگیر باشد، از شکست های احتمالی دلسرد و از استمرار تمرین ها و طولانی شدن دوره درمان خسته نشود، شجاعت کافی برای درافتادن با هیجان ها و نگرش های منفی را داشته باشد و خود را برای تغییر جنبه های مختلفی از رفتار و شخصیت خود آماده کند

منابع

www..roshd..ir

www.goftardaramani.ir